En route

We varen weer! Woensdag 19 juli stonden John en Jasper, mèt de gerepareerde keerkoppeling, om 8 uur weer aan boord. De montage ging redelijk vlot en eind van de middag konden we een proefvaart maken: alles oké. Het verdient wel aanbeveling om, als we weer terug zijn in Nederland, de keerkoppeling eens echt goed onderhanden te nemen. Er zit overal wel erg veel speling in na 90 jaar trouwe dienst...
Vrijdag het Canal des Ardennes ingevaren, hier treffen we de echt kleine spitsen sluizen. Voor en achter nog ongeveer een meter over, aan stuurboord en bakboord een paar centimeter. Maar het gaat eigenlijk heel makkelijk. De diepgang in het Canal des Ardennes is verlaagd van 1.80 m. naar 1.60m. dus dat zou moeten gaan (onze diepgang is 1.30 m.) maar we maken af en toe wel veel modder.
Na 7 sluizen en een tunneltje aangemeerd in Le Chesne, op het hoogtepunt van het kanaal. Op dit punt wordt het kanaal gevoed vanuit het Lac du Bairon. De bruggen zijn hier soms echt heel laag, terwijl ik de antennesprieten probeerde te redden vergat ik mijn hoofd....

Zaterdag kwamen Karin en Jan weer langs en bleven 2 nachten slapen in het vooronder, heel gezellig.
Zondag samen met Jan de net voor de vakantie door Joost aangebrachte afsluiter van de 2e persluchtcilinder weer gedemonteerd en de oude klep opnieuw geinstalleerd. Je blijft bezig (zucht). Die oude klep was vervangen omdat hij een beetje lekte maar de nieuwe klep bleek, na een paar keer open en dicht draaien, helemaal niet meer af te sluiten. De teflon afdichtingsring (zeg maar het "kraanleertje") lag los in de kraan. Na de vakantie maar eens stevig met de leverancier praten...
Maandag vanwege de onweersbuien nog in Le Chesne blijven liggen, honing gekocht bij de plaatselijke imker Christian Guillemin (die 20 ton! honing per jaar oogst) en een mooie wandeling gemaakt naar het Lac du Bairon. Morgen gaan we waarschijnlijk via een ketting van 26 sluizen naar beneden, richting Attigny...

Stuk in Donchery

Tja, die keerkoppeling...
Ik wilde eigenlijk de Tour de France doen, misschien wel tot de Middellandse Zee. Nou: in ieder geval tot Lyon. Lekker doorvaren. Toen bleek de Maas droog te vallen. Verdun was het verste punt, daarna waren de sluizen gestremd. Dus terugvaren naar Pont-à-Bar en via Canal des Ardennes. Wie weet hoever we dan nog komen. Maar afgelopen vrijdag, we waren nog 2 kilometer van Pont-à-Bar verwijderd, wilden we de laatste sluis invaren, die van Donchery. Katheline gebaarde dat we te snel gingen ook al had ik de keerkoppeling al in zijn vrij gezet. Dat vindt ze trouwens altijd, dat we te hard invaren. Maar drommels: staat ie eigenlijk wel in zijn vrij? Of draait de schroef nog gewoon door? Dat bleek inderdaad het geval. Toen ik vervolgens de keerkoppeling in de achteruit zette blokkeerde de hele voortstuwing en de motor viel uit. We gleden met een kilometer of 4 de sluis in. "Afremmen op de touwen, de motor is uit!" "En pas op je vingers!" Gelukkig is Katheline al zo'n ervaren scheepsmaat dat ze nog ruim voordat de we sluisdeur zouden doorboren het schip stil had liggen. Poeh!
Motor gecheckt: geen beweging meer in te krijgen behalve de vooruit. Omdat we al zo'n tijd stil in de sluis lagen kwam er iemand van de VNF aanrijden. We zijn toen maar gewoon naar beneden geschut en Katheline heeft het schip uit de sluis gesleept. Vastgelegd aan het talud, loopbrug uit, uithouders om niet op de keien te rijden. Dus we wonen nu voorlopig in Donchery. Iemand van een naburige dépannage gebeld om te komen kijken. Cedric kwam 's avonds langs maar zag er geen heil in

De hele zaterdag geprutst in de machinekamer om meer duidelijkheid te krijgen over de schade. Is het de interne remband? Of zijn er tandwielen uit het planetaire stelsel (die zorgen voor de omkeerbeweging) uit hun lagers gelopen? Reserve onderdelen voor een keerkoppeling uit 1923 zijn moeilijk te vinden. En trouwens, deze originele Brons keerkoppeling is zo zeldzaam dat er waarschijnlijk nog maar twee exemplaren van bestaan. Gelukkig hebben we de eigenaar van dat andere exemplaar gevonden toen we via Facebook hulp zochten voor de slippende keerkoppeling. Diverse tips van John uitgeprobeerd. We weten het nog niet.

Na  het gebeul zaterdag om een geblokkeerde keerkoppeling toch weer rond te tornen en een lange wandeling op de zondag werd ik zondagavond ook nog eens ziek. Griep? Het is alsof het lot wil zeggen: "Henk, je wilde het toch even rustig aan doen? DOE DAT DAN OOK!" Dus dat doen we nu. We hebben ons nog niet gemeld bij de Burgerlijke Stand van Donchery maar de komende twee weken zullen we hier wel blijven. Net kennis gemaakt met de oude buurvrouw, de bakkersdochter. Haar man twee jaar geleden overleden, ze woont met haar kat.

En hoe het verder gaat? John gaat binnenkort samen met zijn broer proberen om de koppeling te demonteren, terug naar Krimpen te slepen, te repareren en er weer terug in te zetten. Ik hoop dat het lukt. Het deed me ook denken aan vroeger toen ik nog klein was en familie vroeg wat ik wilde worden: "kluizenaar". Ik weet niet waarom, misschien omdat je dan alles zelf kan regelen. Maar inmiddels weet ik beter: je bent niets zonder de anderen, je kan weinig uitrichten in je eentje. We hebben elkaar nodig. En Iers gezegde luidt: "it is in the shelter of each other that the people live". Kijk als je tijd hebt (NU bijvoorbeeld) naar dit filmpje.

Keerkoppeling (enverseur) en de zegeningen van internet

Nooit last van gehad, deed het altijd, zelfs nooit olie bijgevuld: de keerkoppeling.
Maar net nu we voor een half jaar naar Frankrijk gaan krijgt ie kuren. Al bij het eerste traject van Utrecht naar Tiel merkte ik dat ie slipte: het motorgeluid veranderde iets en de snelheid van de Jeanette liep terug van 11 km/h naar circa 8 km/h. Maar even uit zijn werk, in de vrijloop of even achteruit en dan weer in zijn werk: dat hielp. De handleiding en onderdelenboekje van Brons geraadpleegd: bleek dat de Jeanette toch een ander type keerkoppeling heeft dan in het boekje. Tja, wat doe je dan met een motor (2D25) en een keerkoppeling uit 1923?

Bellen, met een andere schipper met Brons (Bram) , met Joost (die mag het weten), met Anne van het Bronsmuseum. En proberen: de schuifring iets strakker, o nee: iets ruimer gesteld. Lijkt even te helpen maar niet genoeg.
De bouten in de 2 stalen driehoekige armpjes vaster gedraaid: lijkt even een paar dagen respijt te geven maar geen blijvend effect. Berichten gepost in het Brons forum en op Facebook. Advies van Ad Langelaar maar ja: voor een andere koppeling. Het Kromhoutmuseum gemaild maar zo'n koppeling was hun onbekend.
Moet er wel of geen olie in de koppelingskamer? Tegenstrijdige berichten.

Wat wel duidelijk is: in de tandwielkamer moet olie en wel zodanig dat je bijvult in de bovenste plug opening tot er na een tijdje olie uit de onderste opening komt. Die opening staat op circa 4 uur als de bovenste op 12 uur staat. Dat betekent dat het oliepeil dan nog onder de krukas blijft. Gedaan, was nodig, er zat bijna geen olie meer in.

Uiteindelijk via Facebook de gouden tip: John Christe heeft precies dezelfde motor en dezelfde keerkoppeling. Maar die waren in zo'n slechte staat dat ze gedemonteerd moesten worden. En dan blijkt dat er helemaal geen frictieplaten in zitten maar stalen rembanden. En die kan je strakker stellen. Karweitje van 5 minuten zegt John door de telefoon. En inderdaad: onder de borgbouten zit een 2e (stel-)bout die je vaster kan draaien. Ik krijg de uitslag van de armpjes niet gelijk maar de koppeling gaat nu wel stroever in zijn werk. Dat beloofd veel goeds. Als we over een paar dagen uit Namen vertrekken zullen we het merken!

Naar Maastricht

Inmiddels zijn we toch bijna Nederland uit. Morgen 18 mei vertrekken we naar Luik.
De temperatuur was vandaag tropisch. Sinds maandag liggen we in Maastricht, pal in het centrum met zicht op de Sint Servaasbrug en een paar honderd meter lopen naar de Markt met het stadhuis. Vanochtend heerlijk op een terras gezeten in de schaduw van lindebomen op het Onze Lieve Vrouweplein met espresso en kersenvlaai....
Dinsdag 16 mei kwam Truus aan boord. We hebben dezer dagen veel profijt van de parasol op het dak van de roef.

Vorige week vrijdag 12 mei zijn we uit de Voorhaven van Well vertrokken naar Kessel. Daar is nog steeds een prachtige kade om aan te leggen. Zaterdagochtend bij bakker Peeters de lekkerste vlaai gekocht en om 10 uur werden Karin en Jan door dochter Floor gebracht om mee te varen naar Maasbracht. Via een kleine omweg door Roermond kwamen we eind van de middag aan in de grootste binnenvaarthaven van Nederland. Daar gingen Karin en Jan weer van boord om terug te lopen naar Herten en ook Yette vertrok weer naar huis. Zondag ook in Maasbracht gebleven.

Maandagochtend nog wat scheepsartikelen ingekocht en de sluis in. Gelukkig drijvende bolders in de 12 meter hoge sluis.
Onderweg, boven de sluis van Born,  aangemeerd, motor uit en weer met de keerkoppeling aan de gang. Waarschijnlijk nu eindelijk het slippen effectief verholpen. Volgens Bronskenner Ad Langelaar betreft onze keerkoppeling toch een oud type Brons maar tekeningen en gebruikshandleiding ontbreken dus het is in hoge mate uitproberen en handelen naar bevind van zaken....

Op weg

Op woensdag 3 mei weer vertrokken van de Noordersluis. Was heerlijk om een paar dagen te liggen en afscheid te nemen van vrienden, familie en bekenden. Eerst nog even een excursie naar Markus aan de Keulse Kade om brandstof in te slaan. En toen het Amsterdam Rijn Kanaal af, vlak langs Wijk gescheerd en aangelegd voor de Prins Bernardsluis in Tiel. De volgende dag de Waal af tot St. Andries, door de sluis en de Maas op. Na de sluis van Lith aangelegd om te overnachten. Op vrijdag zijn we doorgevaren naar Mook waar we op een mooie plek vast konden maken. Onderweg kregen we last van een slippende keerkoppeling.

Dus flink gesleuteld dit weekeinde, de zussen van Katheline op bezoek gehad en gefietst langs K's jeugdherinneringen. Ook stapte Yette vrijdag aan boord. Hopelijk hebben we het probleem met de keerkoppeling nu opgelost, morgen varen we verder richting zuiden.