Canal Saint Quentin

Op maandag 25 september nemen we afscheid van Elly en Nicolaas, breken de stuurhut weer af en gaan op weg. Eerst nog 7 kilometer over de Oise, die vervolgens bij Janville en Longueil Annel overgaat in het Canal Latéral à l'Oise. We zien op dit punt heel veel al dan niet in de vaart zijnde spitsen liggen.
Na zo'n 14 kilometer komen we bij Pont l'Evêque waar het Canal du Nord aantakt op het lateraal kanaal. Wij gaan niet naar het Canal du Nord maar varen door naar Chauny.
Twee kilometer voor Chauny voegt het Canal de l' Oise à l' Aisne zich bij ons. Over dit kanaal varen Pim en Mia die net als wij ook niet verder konden over de Maas, wat hun bedoeling was voor de terugreis. Later blijkt dat op het moment dat wij de monding passeerden zij net in de sluis waren. Terwijl we nog bezig waren met de touwen vast maken kwamen ze langszij. Een hartelijk weerzien! Ze hadden heel wat meer kilometers achter de kiezen dan wij: tot en met de Middellandse Zee en het Canal du Midi...
Ook de volgende dag zijn we allemaal in Chauny gebleven.


Op woensdag 27 september vertrekt de Ex Caltex richting St Quentin terwijl wij koers zetten naar Jussy. Het kanaal is omzoomd met bomen in mooie herfstkleuren. Sommige oude silo's zijn prachtig. Beetje gefietst, walnoten gezocht.
Overnacht in Jussy en de volgende ochtend verder naar St. Quentin. Dat blijkt een grote stad met een mooi centraal plein en een heel grote basiliek die overal boven uit torent.
Ook vrijdag varen we verder en komen om ongeveer 1 uur aan bij de 6 kilometer lange tunnel van Riqueval.
Een paar kilometer eerder zijn we op eigen kracht door een kortere tunnel gevaren maar bij deze tunnel, die in 1810 officieel geopend werd door Napoleon de eerste en Marie-Louise, zullen we gesleept worden door een elektrische Toueur. Je moet je een half uur van te voren melden dus we zijn ruim op tijd. Er gebeurt echter niets. Er komt niemand opdagen. Blijkt dat we ons een dag van te voren al hadden moeten melden. De eerstvolgende sleep is zaterdagochtend 7:30 uur. Toen maar een mooie herfstwandeling gemaakt en het gesloten museum over de geschiedenis van het kanaal bekeken (van buiten dan hè). Helaas heeft de schipper bij het afmeren zich ernstig bezeerd aan zijn rechterhand vanwege een onwillig slippend touw.

De volgende ochtend om 6 uur op, stuurhuis afbreken in het donker en wachten. En warempel: om vijf voor half acht komen er 3 mannen, we worden aangekoppeld en daar gaan we: anderhalf uur lang het geratel van de grote ketting die op de bodem van de tunnel ligt en waarlangs de toueur zich, samen met ons, voorttrekt. We zijn blij als we weer licht zien...
Die zaterdag verder gevaren naar Les-Rues-Des-Vignes. Daar zondag en ook maandag gebleven, even bijkomen....

Canal Saint-Martin

Donderdag, de laatste dag van augustus, staan we extra vroeg op. Catherine van de Mairie de Paris, Direction de la Voirie et des Déplacements, Service des Canaux, Mission Prospection, Valorisation et Partenariats, heeft een plekje voor ons geregeld en raadt ons aan om voor 9 uur bij de ingang van het Bassin de l' Arsenal te zijn.
En dat zijn we: om 7 uur op, om half acht weg, sluis door, Seine op.

De man van de Capitainerie vraagt of we toestemming hebben, ik noem Catherine, hij belt en we kunnen door. Voorzichtig tussen alle jachten door manoeuvreren en dan duiken we de tunnel in die in het begin heel smal is en later wat breder wordt. Zo'n 2 kilometer door de ingewanden van Parijs, onder Place de la Bastille door en uiteindelijk zien we weer licht bij de Ecluse du Temple. Daar moet eerst nog een ander schip uit zodat we wat toeren moeten uithalen aan het eind van de tunnel om te zorgen dat we niet alsnog de stuurhut eraf varen.

En dan dat sfeervolle Canal Saint-Martin, bekend uit onder meer de film over Amélie Poulain. We passeren 4 dubbele sluizen met aan beide kanten grote bomen en steeds weer die prachtige gietijzeren voetgangersbruggen waar mensen staan te kijken naar die fraaie péniche uit Holland...
De sluizen zijn steeds 2 na elkaar: je vaart van de eerste sluis zo de tweede in, dus zo'n 3 ½ uur veel touwwerk voor Katheline en veel manoeuvreren voor de schipper. En genieten voor Dominique en Marin, grote Parijs fans.

Bij het Place de la Bataille de Stalingrad komen we in het Bassin de la Villette waar nog tot en met het weekeinde Paris Plage is, het stadsstrand van Parijs.
Onder de hefbrug door in de Rue de la Crimée en nog een klein eindje doorvaren en dan meren we voor 2 weken af aan de Quai de l'Oise, voor de Barboteur en aan de kade les Bancs Publics wat wel onze stamkroeg zal worden...

Op naar Parijs

Op vrijdag 25 augustus zijn we weer op weg gegaan. We zijn heel blij dat de stuurhut er op kan blijven staan want het regent en onweert en giet een flink deel van de dag. Halverwege de middag arriveren we in Meaux. Tegenover de Cercle Nautique kunnen we gerieflijk afmeren aan een graskade met het vooronder in de schaduw van een grote boom. Eind van de middag komen Marin en Dominique aan boord.
Het hele weekeinde in Meaux gebleven, naar de markt, de kathedraal St Etienne bekeken met bisschoppelijk paleis en de mooie Bossuet tuin. Iedere dag zwemmen in de Marne.
Zondag vertrekt Olga weer en maandag gaan we door de sluis en varen verder op het Canal de Chalifert. Gebeld met de sluismeesters die voor en achter de Tunnel de Chalifert zitten: is de tunnel hoog genoeg om er met ons stuurhuis doorheen te varen? Men is zo vriendelijk om het pand nog een beetje te verlagen en dan varen we er met gemak doorheen: weer een barrière genomen. En dan zijn we weer op de Marne. We leggen aan in Lagny-sur-Marne, tegenover de jachten steiger, aan de kant van het station. Daar staan 4 grote meerpalen, anderhalve meter uit de kant. Een mooie plek, veel knobbelzwanen en aan de overkant het oude badhuis.
Maar we naderen de grote stad want de volgende ochtend blijken de elektrische fiets van Katheline en mijn heren Gazelle fiets gestolen. De oude racefiets en het opvouwfietsje waren niet interessant genoeg. Balen. Naar politiebureau en op 20e eeuwse wijze aangifte gedaan: wachten, smalle trappen op, klein kamertje met 2 bureaus en 2 dienders, op oude computers. Naast mij een vrouw die aangifte lijkt te doen van huiselijk geweld (privacy ho maar...). 's Middags gaan Katheline en Marin toch maar even Parijs in met trein en metro.
Woensdag 30 augustus vertrokken richting het Canal de Chelles waar een aantal bruggen volgens onze, naar later blijkt verouderde, kaart te laag zijn. Weer gebeld met vaarwegbeheerders: ze zijn toch allemaal hoog genoeg, de stuurhut mag blijven. Bij Neuilly-sur-Marne komen we weer op de rivier.

Na Joinville-le-Pont krijgen we nog de Tunnel de Saint-Maur en dan, na nog 2 kilometer, meren we af bij de laatste sluis in de Marne: Ecluse de St-Maurice. Grappig hoe de eeuwenoude infrastructuur van de VNF met sluishuisjes en meters dikke platanen en de moderne snelwegen en TGV-lijnen elkaar tot op enkele meters naderen maar toch heel gescheiden werelden representeren.
Als we stroom willen draaien blijkt de startaccu van de hulpmotor dood: op het racefietsje door de stadsjungle van Parijs om een nieuwe te kopen.
Morgen de Seine op!

Tunnel de Ham en écluse les 3 Fontaines

Vrijdag 2 juni: het gaat gebeuren! Waar we heel veel voorbereiding voor gedaan hebben en angstige dromen over hadden gaan we doen. De tunnel door....
Het hielp dat de vriendelijke brombeer sluismeester van de eeuwenoude écluse les 3 Fontaines ons diverse malen gerustgesteld had: "n'ayez pas peur".

En dat we redelijk makkelijk het stuurhuis plat hadden gelegd, de knalpijp verwijderd, de boordlichten gedemonteerd, blauwe bord verwijderd, alle schoorstenen weg en de voormast en de waslijnpalen naar beneden.
Als we het goed uitgerekend hebben zijn we nu overal lager dan 3,50 m. En het hielp ook dat we de dag er voor de situatie verkend hadden en rustig geluncht in de eveneens eeuwenoude Auberge de la Voute, de plek waar vroeger de paarden die de péniches over de Maas trokken gestald werden.

Er komt eerst een jachtje uit de sluis en er zijn 2 jachtjes voor ons. Maar dan varen we de sluis binnen: het eerste sluisje met de spitsenmaten, we passen er net in.

Voor de tunnel en vlak na de tunnel zit een sluis, de sluismeesters kunnen het hele waterpand ("bief") verlagen zodat de doorvaarthoogte die normaal 3,20 m. is, groter wordt (en de doorvaartdiepte dus lager). De Jeanette steekt 1,30 meter diep zodat de waterstand van normaal 1,80 verder verlaagd kan worden met een halve meter.

Gaat dat passen? Ja, dat gaat passen...
Het einde van de tunnel op 565,10 m. is al zichtbaar. Het begin van de tunnel is mooi rond met glad afgewerkte kanten, Maar al gauw is het een bonkig in de rotsen uitgehakt gat waar we door varen. De LED schijnwerper voor op de boeg doet het goed en ook achterop verlicht de plat neergelegde LED bouwlamp de tunnel.
Langzaam kruipen we er door. Het duurt eindeloos maar het gaat prima en eindelijk komen we weer in het daglicht, in een totaal andere wereld en met een totaal ander gevoel.

We deden het...

Enfin: la France

Woensdag 31 mei vertrokken we om 10:15 uur uit Dinant. Om 11:45 al 2 sluizen achter ons. Aan de linkeroever het uitgestrekte Château de Freyr. Op de sluis vlak voor Givet (Les 4 Cheminées) krijgen we een afstandbediening (waarover later meer) en wat informatiemateriaal uitgereikt: we blijken al in Frankrijk te zijn!


Om 15:15 aangelegd aan de lange kade voor de commerce (beroepsvaart). Na een korte verkenning iets dichter naar het historische centrum verkast alwaar we 16:00 uur definitief vastmaken. Vlakbij de Tour de la Victoire. Ooit hebben we hier wel eens gelegen (1985) maar of ik kan me niets meer herinneren of het is totaal veranderd.

Givet is best een mooie stad en groter dan ik dacht. Het stadhuis en de kerk zijn op 100 m. afstand.

Donderdag nog in Givet gebleven, de ingang van de gevreesde Tunnel de Ham geïnspecteerd en geluncht in de daar gelegen Auberge de Voute. De aanwezige sluiswachters van de écluse Les 3 Fontaines namen uitgebreid de tijd om ons gerust te stellen, ze gaan speciaal voor ons het waterpeil in de tunnel verlagen: "n'ayez pas peur".

's Middags en 's avonds alle opstanden hoger dan 3.50 m. verwijderd en een schijnwerper gemonteerd op de boeg.

Op donderdag 2 juni vroeg uit de veren. Om 9 uur breken we het stuurhuis (gecontroleerd) af. De zonnepanelen worden op de luikenkap gelegd en aangesloten op de reeds aangebrachte hulpstekkers zodat ze ook hier een kWh's kunnen afleveren. Om 10:45 de sluismeesters gebeld: Jeanette komt er aan!